Geschiedenis Frankrijk

987: Koning van Hugo Capet, begin van de Franse soevereiniteit.

Tot de 16de eeuw: Strijd om de Franse kroon over uitbreiding van koninklijke macht over heel Frankrijk. De belangrijkste rivaal was Engeland, die in de Middeleeuwen het grootste deel van Frankrijk (Normandië, Zuid-West-Frankrijk) beheerste.

14de eeuw: Eerste hoogtepunt van de Franse koninklijke macht (op het eerste gezicht verduidelijkt door de overplaatsing van de Pauselijke residentie naar Avignon onder Franse druk). Teruggang in de Honderdjarige oorlog (1337-1453) tegen Engeland en Burgund. Vroege uiting van een breed gedragen Frans nationalistisch gevoel (Maagd van Orléans 1428/1431).

Eind 15de eeuw: Na de ondergang van Burgund. Uitbreiding van de macht van de kroon naar het oosten (Burgund) en het zuid-oosten (Provence).

Rond 1500: Begin van de tegenstand tussen Frankrijk en de Habsburgers, waarvan het vastzetten in de Nederlanden en Spanje als dubbele bedreiging ervaren werd. De tegenstand werd in verschillende oorlogsgebieden uitgevochten (Italië, Spanje, het ingrijpen van Frankrijk in de Duitse binnenlandse godsdienstoorlog tot in de Dertigjarige oorlog, Spaanse successieoorlog).

1494-1516: Oorlog in Italië en de Franse binnenlandse godsdienstoorlog (vanaf 1562) verhinderen een consolidering van de staat, die eerst vanaf de 17de eeuw en vooral onder de leidende minister Lodewijk XIII, kardinaal Richelieu, slaagt.

1661-1715: Onder Lodewijk XIV is Frankrijk de dichtstbevolkte staat en zowel de politieke en culturele aandrijver van Europa. Inlijving van de Elzas en Lotharingen.

18de eeuw: Verzoek, een eigen koloniaal rijk te ontwikkelen, nederlagen tegen Engeland in Noord-Amerika, ondersteuning van de Amerikanen in hun onafhankelijkheidsoorlog.

vanaf 1789 : De ideeën die leidden tot de uitbraak van de Franse revolutie, ontwikkelen zich niet tot een maatschappelijke omwenteling. Daarentegen ontstaat er een andere kracht, die zorgt dat Frankrijk voor korte tijd onder Napoleon een alles beheersende factor op het Europese continent vormt. Napoleon beëindigt het Heilige Romeinse Rijk en voert een territoriale herstructurering in de Duitse staten.

vanaf 1814/1815: Frankrijk blijft ook na de mislukking van Napoleon één van de toonaangevende machten in Europa. De opbouw van een tweede koloniaal rijk (verovering Algerije 1830-1847), Indo-China en grote delen van Centraal-, West- en Noord-Afrika eind 19de eeuw).

1852-1871: Bijzonder onder het tweede keizerrijk (Napoleon III), Ingrijpen in de Europese verhoudingen (Krimoorlog tegen Rusland met Engeland 1853/1856, zege op Oostenrijk 1859 en bijdrage aan de nationale eenwording van Italië.

1870/1871: Nederlaag voor Frankrijk in de Frans-Duitse oorlog, begin van een periode van 75 jaar scherpe Frans-Duitse tegenstand.

1871-1940: Begin van de 3e republiek, tot de Eerste Wereldoorlog streven naar herwinning van het verloren gebied Elzas-Lotharingen in 1870/1871 als een bestemd doel. Verdrag van Versailles: Frankrijk als politieke en militaire toonaangevende macht op het Europese continent. Gelijktijdig sterke stelling in de Volkenbond. Frans-Duitse toenaderingspolitiek (Briand/Stresemann, Locarnopact van 1925) blijft zonder gevolg.

1940-1944: In de Tweede Wereldoorlog bezetting van de noordelijke landshelft en de Atlantische kust door de Duitse Wehrmacht (Eind van de 3e republiek) In het onbezette deel stichting van `Etat Français` onder Marschall Pétain, zetel in Vichy. Bevrijding in zomer 1944, generaal De Gaulle toekomstig politiek leider.

1946-1958: 4e republiek: versplintering van de politieke krachten in het parlementarisch bestemde systeem. Koloniale schuld (oorlog Indo-China 1946-1954, oorlog Algerije, 1954-1962). Aanzet tot een spoedige Europese integratie uitgevoerde politiek (Robert Schumann, Jean Monnet). Frankrijk behoort tot de medeoprichters van de VN, NAVO, de Europese Raad, de monetaire unie van de EEG. Mislukken van de 4e republiek door het vraagstuk Algerije. Terugkeer van De Gaulle 1958 aan de macht.

Vanaf 1958: Nieuwe grondwet (4 oktober) en begin van de 5e republiek: sterker uitvoerend presidentieel regime. Uitzonderlijke politieke koers: toenemende onafhankelijkheid (stichten van een onafhankelijke atoommacht, uittreden uit de militaire integratie van de NAVO 1966, vroege diplomatieke erkenning van de Volksrepubliek China, openheid tegenover Oost-Europa).

Het verdrag over de Frans-Duitse samenwerking (Elysée-verdrag) van 22-01-1963 behelst een systeem van samenwerking; dat wordt gezien als de `motor` van de Europese eenheid, waarin Frankrijk een groot aandeel had in de opbouw van de EG/EU onder de presidenten Giscard d´Estaing (1974-1981), Mitterrand (1981-1995) en Jacques Chirac (sinds 1995). De éénwording van de EU met 10 staten uit Midden- en Oost-Europa sinds 1 mei 2004 leidt tot discussie over de rol en de invloed van Frankrijk in de EU.